https://forum.belpotter.by/ Форум | belpotter.by ru-ru Mon, 12 Aug 2013 23:15:19 +0400 MyBB/mybb.ru https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16452#p16452 <p>РАЗДЗЕЛ XII</p> <p>Трывядзмарскі турнір</p> <p>Пад павевамі наванароджанага шторму, карэты небяспечна гайдаючыся, праз аточаную калонамі з крылатымі дзікамі браму, уехалі на тэрыторыю школы. Прытуліўшыся да шкла, Гары назіраў, як пакрысе набліжаюцца цмяныя і мігатлівыя за завесаю дажджу ахенчыкі хогвартскіх вокнаў. Небасхіл прасякла маланка. Тым часам карэты супыніліся перад магутным каменным ганкам і вялізнымі дубовымі дзвярыма ўваходу. Вучні выскоквалі са сваіх карэтаў і па каменных сходах ганку спяшаліся ў замак. Як і ўсе астатнія вучні Гары, Рон, Герміёна і Нэвіл выскачылі надворах і пабеглі, супыніўшыся, каб азірнуцца толькі шчасна трапіўшы ў агромісты, асветлены паходнямі, пячорападобны вестыбюль з яго пышнай мармуроваю лесвіцай.<br />- Дзяры мяне ліхаманка,- хістаючы галавой бы сабака, прамовіў Рон.- Я вымак ажно да касцей. Калі так пойдзе далей возера выйдзе са сваіх берагоў... АЙ!<br />Са столі, наўпрост на галаву Рона зваліўся вялізны напоўнены вадой паветраны шар. Ушчэнт прамоклы, той пахіснуўся ў бок Гары і тут чарговая вадзяная бомбачка ледзь не трапіўшы ў Герміёну разляцелася аб падлогу ля гарыных ног, канчаткова прамачыўшы ягоныя красоўкі і шкарпэткі. Усе хто был вакол тройцы ўскрыкнулі і пачалі адпіхваць адно аднаго з лініі бамбавання. Узняўшы вочы да столі, хлопчык ўбачыў у дваццаці футах па-над сабой полтэргейста Піўза – маленечкага чалавечка з востраканцовым капелюшом на галаве і памаранчавым гальштукам-бабачкай на шыі. Скрывіўшы ў засяроджанасці свой шырокі, шкодны твар, той цэліўся ў чарговую ахвяру.<br />- ПІЎЗ!- пракрычаў нечый разлютаваны голас.- Піўз, зараз жа спускайся. ЗАРАЗ ЖА! <br />Намесніца дырэктара і галава грыфіндорскага Дому, прафесарка МакГонагал куляй выскачыла з галоўнай залы. Падслізнуўшыся на мокрай падлозе, яна была вымушана ухапіцца за герміёніну шыю.<br />- Ай... прашу прабачэння, міс Грэйнджэр...<br />- Усё добра, мадам прафесар!- паціраючы горла, прасіпела ў адказ дзяўчынка.<br />- Піўз, я каму кажу спускайся, ЗАРАЗ ЖА!- паправіўшы капялюш і зірнуўшы на полтэргейста праз свае акуляры ў квадратнай аправе прараўла прафесарка.<br />- А што, я нічога!- выскаліўшыся адказаў той, калі чарговая бомбачка павалілася ў колькіх футах ад дзяўчат пяцігодак, якія схаваліся ад бамбавання ў галоўнай зале.- Усёроўна яны ўжо мокрыя. Дададзім яшчэ крыху! Ііііііііііх!- яшчэ адзін напоўнены вадой шарык прызямліўся на падлогу ля купкі другагодак, якія толькі што ўвайшлі ў вестыбюль. <br />- Я іду за дырэктарам!- пракрычала МакГонагал.- Папярэджваю цябе, Піўз... <br />Полтэргейст паказаў ёй языка, кінуў застаўшыеся бомбы і па-вар’яцку гігікаючы ірвануў уверх па сходах.<br />- Ну, не затрымлівайцеся!- павярнуўшыся да натоўпу прамоклых наскрозь вучняў, рэзка усклікнула прафесарка.- Хуценька ў галоўную залу, хуценька!<br />Слізгаючы па мокрай падлозе вестыбюлю, Гары, Рон і Герміёна рушылі да галоўнай залы. Рон адкінуў з твару мокрыя валасы, нешта люта марымычучы сабе пад нос. <br />Галоўная зала, упрыгоданая для пачаткагодняга банкетавання, як і заўсёды выглядала пышна. Залатыя талеркі і кубкі бішчалі ў святле соцень свечак, што наўпрост плавалі ў паветры па-над сталамі. За чатырма, стаялымі ў зале сталамі сядзелі і балбаталі адно з адным шматлікія вучні, а за пятым сталом, што месціўся ля дальняй ад дзвярэй сцяны, тварамі да навучэнцаў, сядзелі настаўнікі і іншы персанал. Тут было сапраўды цёпла. Прамінуўшы слізэрынскі, рэйвенклоскі і хафлпафскія сталы, Гары, Рон і Герміёна ўселіся за сталом, які належыў іхнаму Дому, паблізу ад Амаль Безгаловага Ніка, які быў грыфіндорскім прывідам. Той зазвычай быў апрануты ў свой старажытны камзол пышны карункавы каўнер якога, адначасова быў дастаткова святочны і да таго ж дазваляў не надта гайдацца, яко амаль адсечанай галаве.<br />- Вечар добры,- ззяючы прамовіў Нік.<br />- Ужо хто б казаў,- зняўшы красоўкі і выліваючы з іх ваду, адказаў Гары.- Спадзяюся яны паспяшаюцца з сартаваннем, а то я паміраю з голаду.<br />Сартаванне новапрыбылых навучэнцаў па дамах праходзілі штогод, але ў сувязі са склаўшыміся, да таго ж не надта прыемнымі абставінамі, Гары прысутнічаў толькі на ўласным размеркаванні, таму зацікаўлена чакаў, што адбудзецца цяпер.<br />- Здаровішча, Гары!- данесся задыханы ад ўзбуджэння голас з дальняга кутку стала.<br />Голас належыў Коліну Крыві, трэцягодке для якога Гары быў нечым накшталт героя.<br />- Здароў, здароў, Колін,- насцярожана адказаў хлопец.<br />- Гары, Гары, ведаеш што? Здагадайся? Мой брат, Дэніс! Яго таксама прынялі ў школу!<br />- Нууу... супэр!- толькі і змог адказаць Гары.<br />- Ён такі шчаслівы!- амаль падскокваючы на сваім крэсле, прамовіў Колін.- Спадзяюся, ён таксама трапіць да нас у Грыфіндор! Будзеш за яго кулачкі трымаць, Гары, а, будзеш?<br />- Эээ... ну, добра, добра,- адказаў той і зноўку развярнуўся да Рона, Герміёны і Амаль Безгаловага Ніка.- Браты і сёстры, яны ж звычайна трапляюць у адзін і той жа Дом, так?- спытаўся ён. Хлопчык меркаваў па сям’і Візлі ўсе чальцы якой былі ў Грыфіндоры.<br />- Не, зусім не абавязкова,- адказала Герміёна.- Вось у Парваці Паціл сястра пайла да Рэйвенкло. Яны блізняты і можна было вырашыць, што яны павінны быць разам, але ж... <br />Гары паглядзеў на настаўніцкі стол. Здавалася там было значна больш месца, чым звычайна. Канечне, Хагрыд усё яшчэ перавозіў першагодак праз возера, а прафесарка МакГонагал кіравала прыбіраннем вады з падлогі вестыбюлю. Але заставалася яшчэ адно вольнае месца і Гары ўсё ня мог ўцяміць каго не хапае.<br />- А дзе ж новы выкладчык абароны ад Цёмных Мастацтваў?- спыталася Герміёна, якая таксама глядзела ў той бок. <br />На іх памяці яшчэ ніводзін з настаўнікаў па абароне ад Цёмных Мастацтваў не пратрымаўся на сваёй пасадзе больш за год. З іх усіх Гары падабаўся больш за ўсё прафесар Люпін, які звольніўся ў мінулым годзе. Хлопчык ўважліва адзірнуў стол, але там не было ані не аднаго новага твару.<br />- Можа не знайшлі анікога, хто б даў згоду?- з трывогай на твары прамовіла Герміёна.<br />Гары старанна аглядзеў настаўніцкі стол. Маленечкі прафесар Флітвік, які выкладаў замовы, сядзеў на вялікім стосе падушак ля настаўніцы зёлазнаўства – прафесаркі Спроўт. З капелюшом, які набакір сядзеў на яе сівым валоссі, Спроўд аб нечым размаўляла з выкладчыцай астраноміі прафесаркай Сіністрай. Па другі бок ад Сіністры сядзеў жоўтаскуры, круканосы і лоевавалосы вучыцель зеллеварства Снэйп – самы нелюбімы Гары хогвартскі настаўнік. Нянавісць Гары да Снэйпа можна было параўнаць з ненавісцю Снэйпа да самога Гары, нянавісць, якая значна ўзмацнілася ў мінулым годзе, калі хлопчык дапамог Сірыюсу – з якім Снэйп варагаваў яшчэ ў іх школьныя гады – уцячы з пад самага надмерна доўгага носа зеллевара. <br />Следам за Снэйпам было вольнае крэсла за якім, меркаваў Гары, павінна была сядзець прафесарка МакГонагал. А за пустым крэслам, у цэнтры стала сядзеў дырэктар школы прафесар Дамблдор, апрануты ў пышную цёмна-зялёную мантыю з вышытымі на ёй шматлікімі зорамі і месяцамі. Доўгія срэбныя валасы і барада дырэктара блішчалі ў святле свечак. Дырэктар сядзеў абапёршыся падбароддзем на кончыкі доўгіх і тонкіх пальцаў складзеных разам і праз свае акуляры паўмесяцы глядзеў у столю, як быццам аб нечым задумаўшыся. Хлопчык таксама ўзняў угару вочы. Столя ў галоўнай зале была зачаравана такім чынам, што адлюстроўвала неба знадворку і Гары яшчэ ніколі не бачыў, каб яна была гэдкай непагоднай. Па ёй бесперапынна ляцелі фіялетава-чорныя хмары, а калі з вуліцы даносіўся грукат навальніцы, столю таксама прасякала маланкай.<br />- Ну, хутчэй ужо, хутчэй,- стагнаў побач з Гары Рон.- Я цяпер з’еў бы цэлага гіпагрыфа. <br />Не паспелі з ягоных вуснаў зляцець апошнія словы, як дзверы ў галоўную залу адчыніліся і адтуль да настаўніцкага стала ў суправаджэнні прафесаркі МакГонагал рушыў даўжэзны шэраг першагодак. І калі Гары, Рон і Герміёна былі мокрымі, што было сказаць пра новапрыбыўшых. Здавалася возера яны перасякалі ўплынь, а не чоўніках. Першагодкі выстраіліся ў лінію перад настаўніцкім сталом, тварыкамі да астатніх вучняў і дрыжалі ад холаду і хвалявання... усе, за выключэннем самага маленькага хлопчыка з мышынага колеру валоссем, які быў апрануты, як здагадаўся Гары, у кратовы шынэлак Хагрыда, які быў настолі вялікі для хлопчыка, што складалася ўражанне, бы той быў загорнуты ў чорны футраны шацёр. Яго маленечкі тварык тырчаў з пад шынэлкавага каўнера і быў да шалу пераўзбуджаным. Устаўшы ў лінію да сваіх перапалоханых аднагодак, малы злавіў погляд Коліна, падняў угору вялікія пальцы і ўрачыста вымавіў:&#160; <br />- А я ў возера зваліўся!- здавалася гэта прынесла яму празмернае шчасце.<br />Прафесарка Макгонагал вынесла і паставіла наперадзе трохногі зэдлік, на які паклала стары, брудны і зацыраваную чарадзейскі капялюш. Першагодкі, а разам з імі ўсе хто быў у зале ўтаропіліся на яго. Хвіліну-другую панавала цішыня. І тут над самымі палямі ў капелюша як быццам рот, з’явіўся прарэх і ён заспяваў:</p> <p>“Мяне, год тысячу таму,<br />У першыню надзелі.<br />У той час на гэтуя зямлю<br />Сыйшліся чарадзеі:<br />З балотаў смелы Грыфіндор,<br />Хафлпаф з лясных далін,<br />З гор прыгажуня Рэйвенкло<br />І з багнаў Слізэрын.</p> <p>Сыйшліся, Хогвартс заснаваць,<br />Бо песцілі надзею<br />Свае навукі выкладаць<br />Маленькім чарадзеям.<br />І кожны ўласны Дом стварыў,<br />Куды малых прымаў,<br />Якія мелі здольнасць, што<br />Настаўнік шанаваў. </p> <p>У Дом свой, Годрык Грыфіндор<br />Шляхетных браў і смелых;<br />Шлі да Равэны юнакі,<br />Што прагны розум мелі;<br />Да Хафлпаф той рушыў у Дом,<br />Хто здольны і старанны;<br />А Слізэрын шукаў таго<br />Хто быў да ўлады прагным.</p> <p>Прыйшло ў думкі, праз гады,<br />Цяжкое ім пытанне:<br />Хто ж будзе, як памруць яны<br />Займацца саратаваннем?<br />І вось, быў з уласнай галавы<br />Я Грыфіндорам зняты<br />Ды размяркоўваць у дамы<br />Я дзетак быў закляты!</p> <p>Дзіця, не сумнявайся ты<br />У здольнасцях маіх.<br />Я ўбачу твой далейшы лёс<br />Паміж вушэй тваіх!”</p> <p>Капялюш скончыў сваю песню і зала грыманула ад апладысментаў.<br />- Калі ён сартаваў нас, песня была іншай,- пляскаючы разам з усімі, заўважыў Гары.<br />- Ён штогод іншую спявае,- адказаў Рон.- Пэўна гэта страшэнная нудота, быць капелюшом. Вось ён увесь год і складае для сябе новую песню.<br />Прафесарка МакГонагал развярнула перад сабой вялізны скрутак пергаменту. <br />- Той, чыё імя я назаву, павінен падыйсці да зэдліка і надзець на галаву Капялюш,- аб’явіла яна першагодкам. Як толькі Капялюш аб’явіць вам ваш Дом, вы павінны падняцца і прайсці да адпаведнага стала.<br />- Акерлі, Сцюарт!<br />Хлопчык, імя якога вымавіла прафесарка, заўважна калоцячыся з ног да галавы падыйшоў да зэдліка і сеў, надзеўшы Капялюш.<br />- РЭЙВЕНКЛО!- аб’явіў той.<br />Сцюарт зняў Капелюша і паспяшаўся да рэйвенклоскага стала, дзе яго ўжо шчыра віталі пляскамі далоняў. Гары бачыў як першагодку перад тым, як той сеў за стол, мімаходзь падбадзёрыла Цёў, якая была паляўнічай ў квідытчнай камандзе Рэйвенкло і яму самому ў гэты момант хацелася апынуцца за іхным сталом. <br />- Бэдак, Малькальм!<br />- СЛІЗЭРЫН!<br />Апладысменты грымнулі на другім баку залы. Гары бачыў, як Малфой ветліва паляпаў Бэдака па плячы, калі той сядаў за стол да слізэрынцаў. Хлопцу было цікава, ці ведае першагодка, што менавіта з гэтага Дому выйшла больш за ўсё цёмных чарадзеяў і чарадзеек. З боку ад Гары, услед Малькальму Бэдаку зняважліва засвісталі Фрэд і Джордж.<br />- Брэнстоўн, Элінора!<br />- ХАФЛПАФ!<br />- Колдвэл, Оўэн!<br />- ХАФЛПАФ!<br />- Крыві, Дэніс!<br />Маленечкі Дэніс Крыві рушыў наперад, спатыкаючыся ў крысах кратовага шынэлка Хагрыда, а сам Хагрыд тым часам увайшоўшы праз бакавыя дзверы, праціскаўся да стала настаўнікаў. Ён быў ўдвая вышэй і з меньшага ў тры разы шырэйшым за звычайнага чалавека, а яго доўгія, ускудлачаныя, чорныя валасы і барада надавалі яму небяспечнага выгляду... аднак, Гары, Рон і Герміёна ведалі, што гэтае ўражанне падманлівае і сам Хагрыд па сваёй натуры выключна добры. Сядаючы за стол волат падміргнуў сябрам і зірнуў на Дэніса, які ў гэты момант надзяваў на сваю галаву Сартавальнага капелюша. Адтуліна над палямі адкрылася... <br />- ГРЫФІНДОР!- абвесціў свой вердыкт Капялюш.<br />Разам з сядзелымі за сталом свайго Дому, пачаў пляскаць Хагрыд. А Дэніс, ззяючы шырокай ўсмешкай, зняў Капялюша, паклаў яго на зэдлік і куляй кінуўся да брата.<br />- Колін, я ў возеры бухнуўся!- пранізліва крыкнуў ён, сядаючы на вольнае месца за грыфіндорскім сталом.- Гэта было клёва! Нешта падхапіла мяне і штурхнула назад у чоўн!<br />- Супэр!- усхвалявана адказаў яму Колін.- Дэніс, гэта напэўна быў гіганцкі кальмар!<br />- КРУТА!- прамовіў Дэніс, як быццам ніхто ніколі, нават у самых дзёрзкіх мроях не мог спадзявацца на тое, што будзе кінуты бурай у небяспечнай глыбіні возера і быць выратаваным агромістай марской пачвараю.<br />- Дэніс! Глядзі, Дэніс! Ці ты бачыш вунь таго хлопца? Ну, такога з чорным валоссям і акулярамі? Бачыш? ДЭНІС, ТЫ ВЕДАЕШ ХТО ГЭТА?<br />Гары адвярнуўся і занадта старанна ўтарапіўся на Капялюш, які сартаваў Эму Добс.<br />А размеркаванне працягвалася: хлопчыкі і дзяўчынкі з рознай ступенню жаха на тварыках падыходзілі да зэдліка. Пакрысе, шэраг перад сталом выкладчыкаў памяньшаўся. Тым часам прафесарка Макгонагал дайшла да літары “М”.<br />- Вох, хутчэй!- скавытаў, паціраючы жывот, Рон.<br />- Ну... Рон. Сартаванне нашмат важнейшае за якуюсь ежу,- панаракаў яго Амаль Безгаловы Нік, у той жа момант да хафлпафскага стала накіравалася Лаура Мэдлі.<br />- А то ж, асабліва калі ты мёртвы,- адгыркнуўся хлопец ў адказ.<br />- Спадзяюся новые грыфіндорцы будуць на вышыні і не асаромяць наш агульны Дом,- апладуючы Наталі МакДональд, што рушыла да стала Грыфіндору прамовіў Нік.- Мы ж не жадаем, каб перарваўся ланцужок нашых перамогаў?<br />Вось ужо трэці год запар, грыфіндорцы перамагалі іншых у кубку Дамоў.<br />- Прычард, Грэм!<br />- СЛІЗЭРЫН!<br />- Квірк, Орла!<br />- РЭЙВЕНКЛО!<br />І вось, нарэшце, Кевіна Вітбі накіравалі ў Хафлпаф і сартаванне скончылася. Прафесарка ўзяла ў рукі Капелюша і зэдлік на які сядалі вучні і вынесла іх прэч.<br />- Ужо даўно час,- схапіўшы нож з відэльцам і з прадчуваннем гледзячы на сваю залатую талерку, заявіў Рон.<br />Прафесар Дамблдор выпрастаўся. Прыязна расставіўшы рукі, ён усміхнуўся вучням.<br />- Я кацеўбы,- сваім нізкім голасам, які рэхам пакаціўся па зале, прамовіў ён,- сказаць вам яшчэ ўсяго колькі слоў. ПРЫЦЕ ЗА АБЕДЗЬВЕ ШЧОКІ.<br />- Згода!- гучна сказалі ў адказ Гары і Рон. У імгненне, блюды на стале за якімі яны сядзелі, чароўным чынам запоўніліся прысмакамі. <br />Амаль Безгаловы Нік з тугой у вачах глядзеў, як Гары, Рон і Герміёна напаюць талеркі.<br />- Й’ак фа’на,- набіўшы рот, таўчонаю бульбай, прамовіў Рон.<br />-Вам, каб вы ведалі яшчэ пашансавала, што вы можаце з’есці хоць штось,- заявіў Нік.- бо сягоння на кухні такое тварылася.<br />- А? А хто гдагылася?- не паспеўшы праглынуць свой стэйк, спытаўся Гары.<br />- Піўз,- захістаўшы галавой так, што яна пачала небясечна матляцца, адказаў Нік. Ён падцягнуў вышэй свой карункавы каўнер і працягнуў.- Усё як заўжды. Сам Піўз сцвярджае, што толькі хацеў прыняць удзел у свяце... але тут і казаць няма чаго, вы ж ведаеце, ён ня можа паглядзець на талерку, каб толькі яе не шпульнуць. Мы сабралі прывідную раду... Тоўсты Айцец прапанаваў даць яму яшчэ адзін, самы апошні шанец... але Крывавы Барон быў рашуча супраць гэтага і на мой погляд, ён меў большай рацыі.<br />Суворы, маўклівы, апрануты ў камзол пакрыты плямамі срэбнай крыві Крывавы Барон быў прывідам слізэрынскага Дому. І ён быў адзінай істотай якая мела хоць які кантроль над Піўзам.<br />- Так, мы заўважылі, Піўз сягоння быў незвычайна нечым разздлаваным,- змрочна паведаміў Рон.- А што ён нарабіў на кухні?<br />- Ну, усё як і заўжды,- паціснуўшы плячыма адказаў Амаль Безгаловы Нік.- Сеяў хаас і бязладдзе. Раскідаў па усёй кухні рондалі і патэльні. Заліў супам падлогу. Хатнія эльфы былі перапалоханымі і ашалелымі...<br />БЗДЫНЬ. Герміёна перакуліла на абруз свой залаты кубак, разліўшы на абрус гарбузовы сок. На белай тканіне абруса імгненна ўзнікла памаранчавая пляма ў колькі футаў велічынёй, але дзяўчынка не звярнула на яе ўвагі.<br />- ТУТ ёсць хатнія эльфы,- з жахам у вачах спыталася ў Ніка Герміёна,- у ХОГВАРТСЕ?<br />- Канечне,- здзіўшыся яе рэакцыі адказаў Амаль Безгаловы Нік.- Мне здаецца найвялікшая колькасць ўва ўсёй Брытаніі. Больш за сотню.<br />- Але ж я ніколі іх тут не бачыла!- заявіла дзяўчынка.<br />- Ну, хаця б таму, што ўдзень яны амаль ніколі не выходзяць з кухні,- растлучачыў прывід.- Яны пакідаюць яе толькі ноччу, каб троху прыбрацца ў замку... вычысціць каміны і таму падобнае... Ты і не павінна была іх бачыць. Для хатняга эльфа ёсць адзнакай шляхетнасці, калі пра яго існаванне ўвогуле ня ведаюць.<br />З пашыранымі ад здзіўленння вачыма Герміёна зірнула на Ніка.<br />- Але ж яны пэўна маюць ЗАРОБАК?- спыталася яна.- У іх ёсць АДПАЧЫНАК, і маюць... маюць бюлетні, пенсіі і таму падобнае, так?<br />Амаль Безгаловы Нік зарагатаў настолькі моцна, што ягоная галава выслізнула з карункаў каўнера і цяпер боўталася, прымацаваная да цела прывіда толькі рэшткамі скуры і цягліц. <br />- Бюлетні і пенсіі?- ізноў ускладваючы галаву на шыю і добра замацоўваючы яе ў каўняры, спытаўся Нік.- Але ж хатнія эльфы не жадаюць мець бюлетней і пенсій! <br />Герміёна зірнула на сваю тралерку, на якой ляжала ледзь толькі кранутая ежа, паклана на яе нож з відэльцам і адштурхнула яе ад сябе.<br />- Вуй, не дуы, Гэмыона,-, пырснуўшы на Гары дробкамі ёркшырскага пудзінгу з набітага рота, прамовіў Рон.- Ёй... пабач, Гаы...- хлопец праглынуў пудзінг і працягнуў.- Ты не даб’ешся для іх бюлетней, калі памрэш з голаду!<br />- Рабская праца,- цяжка дыхаючы ад абурэння, прамовіла дзяўчына.- Гэта вячэра зроблена з дапамогаю РАБСКАЙ ПРАЦЫ.<br />І больш нават не дакранулася да ежы.<br />Залева ўсё мацней і мацней біла ў высокія, цёмныя вокны галоўнай залы. Знадворку чарговы раз прагрукатаў гром, а чароўную столю прасякла маланка, асвятліўшы залатыя талеркі на сталах. Рэшткі першых блюд на іх зніклі і на іх месцы імгненна з’явіўся дэсерт.<br />- Глядзі, Герміёна, пірожныя з патакай!- разам са смакотным пахам, што казытаў дзяўчынцы ноздры, спакушаў яе Рон.- Пудзінг з разынкамі! А вось шакаладны торт! <br />У адказ, дзяўчына зірнула на яго, як быццам прафесарка МакГонагал і Рон здаўся.<br />Калі і дэсэрт быў знішчаны, а яго апошнія крошкі зніклі з талерак, з-за стала зноўку падняўся Альбус Дамблдор. Гуд юначых галасоў імгненна супыніўся і цяпер зрабілася мажлівым пачуць грукат залевы і выццё ветру знадворку.<br />- А цяпер,- з усмешкаю на твары азірнуўшы прысутных, прамовіў дырэктар,- калі ўсе мы нажэрліся-насёрбаліся,- Герміёна хмыкнула з абурэннем,- я хацеў бы папрасіць крышачку вашай увагі і зрабіць колькі аб’яваў.<br />- Наш наглядчык, містэр Філч папросіў паведаміць вам, што ў гэтым годзе быў пашыраны спіс рэчаў, карыстанне якімі на тэрыторыі школы катэгарычна забаронены. Сярод іх віскатлівыя ёё, драпежныя дыскі фрысбі, найнагонкія бумерангі і таму падобнае. Поўны спіс складаецца з чатырохсот трыццаці сямі назваў і ўсе жадаючыя могуць азнаёміцца з ім ў кабінэце самога містэра Філча.<br />Куткі яго вуснаў злёгку тузануліся.<br />- Як заўсёды,- дадаў ён,- навучэнцамі катэгарычна забаронена заходзіць у Лес на замкавай тэрыторыі, а вёску Хогсмід могуць наведваць вучні ад трэццяга году навучання.<br />- Таксама з вялікім жалем і цяжарам на сэрцы паведамляю вам, што ў гэтым годзе ня будзе міждамовага чэмпіянату па квідытчу.<br />- ЧАГО?- вохнуў Гары. Ён азірнуўся ў бок Фрэда і Джорджа, якія таксама, які і ён сам гулялі ў грыфіндорскай камандзе па квідытчу. Але блізняты адно толькі безгучна варушылі воснамі занадта ашаломленыя, каб вымавіць хаця б гук.<br />- Гэта,- працягваў дырэктар,- звязана з мерапрыемствам, якое пачнецца ў кастрычніку і працягнецца ажно да заканчэння навучальнага году. Яно адцягне на сябе амаль усі сілы і энэргію нашых настаўніка... аднак, я ўпэўнены, што ўсе вы атрымаеце ад гэтай падзеі наймацнейшае задавальненне. Такім чынам, дазвольце аб’явіць вам, што ў гэтым годзе у Хогвартсу...<br />Моцны выбух грымотаў перарваў дырэктара, а дзверы ў галоўную залу нечакана адчыніліся.<br />На парозе стаяў, абапіраючыся на доўгі кій, захутаны ў чорную дарожную мантыю чалавек. У бок незнаёмца павярнулі галовы ўсе сядзелыя за сталамі ў галоўнай зале і тут зачараваную столю асвятліла чарговая бліскаўка. Незнаёмец сцягнуў каптур, патрос грываю доўгіх, напалову сівых валос і рушыў да стала настаўнікаў. <br />Кожны ягоны крок глухім ЦЯЖКІМ рэхам разносіўся па зале. Чалавек дасягнуў настаўніцкага стала і з цяжкасцю пакульгаў да Дамблдора. Прасякнуўшы столю, чарговая маланка нечакана асвятліла твар незнаёмца. Герміёна вохнула. <br />За ўсё сваё жыццё, Гары ані не бачыў падобнага аблічча. Здавалася, яно было выразана з вытрыманага дрэва не надта ўдалым майстрам, які да таго ж толькі прыблізна разумеў, як павінен выглядаць твар чалавека. Кожная цаля скуры ў незнаёмца, была пакрыта шнарамі, рот нагадваў глыбокую касую рану, два таго ж бракавала значнай часткі носа. Але больш за ўсё, палохалі вочы мужчыны.<br />Адно з іх уяўляла сабой маленечкую чорную пацерку. Другое ж наадварот было агромістым, круглым як манета і да тагож боакітна сіняга колеру. Гэтае вока бесперапынна, не міргаючы і цалкам незалежна ад другога, круцілася ўва ўсе бакі. Яно рушыла ўвер, уніз, управа, улева... пасля чаго крутанулася ўсярэдзіну галавы незнаёмца, і так што іншыя маглі бачыць толькі бялок. <br />Незнаёмец наблізіўся да Дамблдора і працягнуў яму руку, пакрытую шнарамі ня меньш чым ягоны твар. Дырэктар паціснуў яе і прашапатаў чалавеку некалькі словаў, якія Гары не змог разабраць. Складалася ўражанне, што Дамблор аб нечым пытаецца ў незнаёмца, які ківаў галавой і нешта адказваў напаўголасу. Нарэшце, дырэктар кіўнуў і жэстам паказаў прыбыламу на вольнае крэсла праваруч сябе.<br />Той сеў, хістнуў галавой, адкідаючы сівое валоссе з твару, падсунуў да сябе талерку з кілбаскамі, наблізіў яе да таго што засталося ад носу і ўважліва панюхаў. Потым, выцягнуў з кішэні маленечкі ножык, накалоў на яго кілбаску і прыняўся есці. Пры гэтым, звычайнае яго вока глядзела на кілбаску, а вялізнае і блакітнае працягвала шалена мільгаць у сваёй вачніцы, назіраючы за залай і сядзелымі за сталамі навучэнцамі.<br />- Калі вы не супраць,- жвава перарваў цішыню Дамблдор,- я хацеў бы прадставіць вам нашага новага настаўніка па Абароне ад цёмных мастацтваў - прафесара Мудзі. <br />Звычайна, кожнага новага настаўніка сустракалі апладысментамі. Аднак, на гэты раз ніхто з навучэнцаў і супрацоўнікаў школы нават не падумаў папляскаць далонямі. Адзіным выключэннем былі толькі Дамблдор і Хагрыд, але іхныя пляскі змрочным рэхам пранізалі запанаваўшую цішыню, таму яны хутка супыніліся. Астатнія ж здавалася былі занадта ашаломлены экстравагантным выглядам новапрыбылага настаўніка, каб рабіцьб нешта большае чым проста моўчкі глядзець на яго.<br />- Мудзі?- прамармытаў Гары Рону.- МІЛЬГАВОК МУДЗІ? Той самы, якому твой бацька кінуўся на дапамогу сёння раніцай?<br />- Мабыць, мабыць,- ціхім, поўным пашанай голасам адказаў той.<br />- А што з ім здарылася?- шэптам спыталася Герміёна.- Што з ягоным ТВАРАМ?<br />- Без уявы,- таксама шэптам адказаў Рон, з захапленнем пазіраючы на Мільгавока. <br />Але самога Мудзі, гэткі не асабліва цёплы прыём хваляваў мала. Цалкам праігнараваўшы збан з гарбузовым сокам, ён палез у сваю мантыю, выцягнуў адтуль біклажку і зрабіў добры глыток. Пры гэтым, крыса яго мантыі крыху узнялася над падлогай паказаўшы колькі цаляў драўлянай нагі, што скончвалася кіпцюрыстай стапой.<br />Дамблдор зноўку адкашляўся.<br />- Як я ўжо пачаў казаць,- з усмешкай пазіраючы на бясконцых вучняў, якія трапятаннем глядзелі на Мільгавока Мудзі,- праз колькі месяцаў мы маем гонар удзельнічаць у адной падзее, падзее, якая адбывалася апошні раз больш за сто год таму. Такім чынам, з вялікім задавальненнем аб’яўляю вам, што ў гэтым годзе наша хогвартская школа будзе прымаць у сябе Трывядзьмарскі турнір.<br />Гэта што, такі ЖАРТ!- голасна прамовіў Фрэд.<br />Напружанась, што панавала ў зале з моманту прыбыцця Мудзі, нечакана знікла.<br />Амаль усе прысутныя рассмяяліся, Дамблдор шаноўна ўсміхнуўся.<br />- АНІ, містэр Візлі,- адказаў ён,- не жартую. Хаця, калі гаворка пайшла пра жарты, улетку я чуў цудоўны анекдот: прыйшлі ў паб троль, ведзьма і лепрэкон...<br />Адчулася гучнае кхеканне прафесаркі МакГонагал.<br />- Эмм... мабыць я лепей раскажу яго як-небудзь потым,- сказаў дырэктар.- На чым я супыніўся? А, так, Трывядзьмарскі турнір... вось, некаторыя з вас, напэўна слаба разумее аб чым ідзе гаворка, таму, спадяюся, ТЫЯ хто ведае пра Турнір дастаткова, прабачаць мяне, калі я крыху растлумачу што ён сабой ўяўляе. А вы тым часам можаце падумаць пра штось сваё.<br />- Дык вось, Трывядзьмарскі турнір быў заснаваны, каля сямі стагоддзяў таму, як сяброўскае спаборніцтва трох найбуйнейшых чарадзейскіх школ Еўропы – Хогвартса, Бабатона і Дурмстранга. Кожная школа абірала свайго чэмпіёна і тры чэмпіёны змагаліся паміж сабой прымаючы ўдзел ў трох магічных заданнях. Кожная са школ прымала Турнір на сваёй тэрыторыі раз на пяць год і падобные турніры лічыліся найдасканалейшым спосабам наладжваць сувязь паміж юнымі вядзмаркамі і чараўнікамі розных народаў. І так лічылася да той пары, калі колькасць смяротных выпадкаў на турнірах не зрабілася настолькі высокай, што Трыввядзмарскі турнір вырашына было закрыць.<br />- Смяротныя выпадкі?- з непакоем на твары, прашапатала Герміёна. Але іншыя вучні, здавалася ані не падзялялі яе клопату. Большая частка сядзелых у зале дзяцей з захапленнем перашэптваліся адно з адным, а Гары значна больш цікавіўся інфармацыяй аб самім Турніры, чым турбаваўся аб тым, што нехта загінуў на ім колькі стагоддзяў таму. <br />- За мінулыя колькі сот год,- працягваў між тым Дамблдор,- адбылося некалькі спроб аднавіць Трывядзьмарскі турнір, але не адна з іх ня мела поспеху. Тым ня меньш камітэт міжнароднага магічнага супрацоўніцтва і аддзел магічных гульняў і спорту нашага міністэрства вырашылі, што надыйшоў час для новай спробы. На працягу лета, усе мы ўпарта працавалі над тым, каб пераканацца, што на гэты раз аніхто з нашых чэмпіёнаў не зазнае смяротнай небясцекі.<br />Дырэктары Бабатону і Дурмстрангу, разам з прэтэндэнтамі ад сваіх школаў прыбудуць у Хогвартс ў кастрычніку, а выбары трох чэмпіёнаў адбудуцца напярэдадні Хэлоўіна. Неперадузяты суддзя вырашыць, хто з прэтэндэнтаў будзе мець гонар пазмагацца за трывядзьмарскі кубак, каб прынесці хвалу сваёй школе і атрымаць тысячу галеёнаў прызавых грошаў у дадатак.<br />- Усё, я бяру ўдзел!- прашапатаў нахіліўшыся да стала Фрэд Візлі. Пры адной толькі думцы ад славе і багацці ягоны твар пачаў палаць энтузіязмам. І, як заўважыў Гары, ён ані не быў адзіным, хто бачыў сябе хогвартскім чэмпіёнам. Вучні, якія сядзелі за сталамі іншых Дамоў таксама альбо з захапленнем пазіралі на Дамблдора, альбо палка аб нечым перашэптваліся. Аднак дырэктар працягнуў гаварыць і гоман у зале сціх.<br />- Я ахвотна веру, што кожны з вас гатовы прыняць удзел у барацьбе за Кубак,- працягваў ён,- аднак, кіраўнікі школ-удзельніц разам з прадстаўнікамі міністэрства магіі, пагадзіліся на увядзенне на Турніры ўзроставых абмежаванняў. Толькі навучэнцам, якія дасягнулі адпаведнага ўзросту, то бок сямнаццаць год і вышэй, будзе дазволена вылучаць свае кандыдатуры на пасаду чэмпіёна. Мы палічылі,- прамовіў крыху грамчэй Дамблдор, колькі навучэнцаў, якія паднялі абураны галас, а блізняты Візлі, відаць было, ашалелі ад лютасці,- гэта неабходнай мерай, тым больш што большасць задач на турніры усё роўна будуць цяжкімі і небяспечным і амаль неверагодна, каб іх адолеў хтось з вучняў ніжэй за шосты ці сёмы год навучэння. І я асабіста паклапачуся над тым,- дырэктар бліснуў светла-блакітнымі вачыма, крадком зірнуўшы на ўзбунтаваныя твары Фрэда і Джорджа,- каб ніхто з непаўнагадовых вучняў не змог падмануць нашага неперадузятага суддзю. Таму, калі вам не споўнілася сямнаццаці год, не марнуйце часу дарма, каб вылучыць сваю кандыдатуру.<br />- Дэлегацыі Бабатону і Дурмстрангу прыбудуць сюды ў кастрычніку і застануцца тут да канца навучальнага году. І я ведаю вы выкажыце ўсю магчымую ветлівасць у адносінах да нашых замежных гасцей, пакуль яны будуць жыць сярод нас і аднадушна падтрымаеце хогвартскага чэмпіёна ці чэмпіёнку, калі яны будуць абраны. А цяпер ўжо запозна, а я ведаю наколькі важна вам заўтра быць жвавымі і адпачнуўшымі, калі заўтра раніцай вы падымецеся, каб пайсці на заняткі. Таму, усем спаць! Хуценька-хуценька! <br />Дамблдор зноўку сеў і прыняўся размаўляць аб нечым з Мільгавокам Мудзі. Навучэнцы з моцным скрыгатаннем і грукатам падняліся з-за сталоў і праз падвоеныя дзверы галоўнай залы накіраваліся да вестыбюлю.<br />- Яны не могуць так з намі паступіць,- прамовіў Джордж Візлі, які не пайшоў разам з усімі да выхаду, а працягваў стаяць, пазіраючы на Дамблдора.- Нам споўніцца сямнаццаць у красавіку, чаму мы не маем шансу вылучыць сваю кандыдатуру?<br />- Ім мяне не супыніць,- упарта заявіў Фрэд, таксама люта пазіраючы на настаўніцкі стол.- Чэмпіёнам дазволены такія рэчы, якія нават не сніліся простым людзям. Да таго ж тысяча галеёнаў прызавых!<br />- Так,- з безуважлівым выразам на твары, сказаў Рон.- Тысяча галеёнаў...<br />- Пойдзем ўжо,- сказала Герміёна,- інакш застанемся тут адны.<br />І ўсе разам яны накіраваліся ў вестыбюль. Па дарозе Фрэд і Джордж абмяркоўвалі спосабы, якімі Дамблдор мог бы супыніць тых, каму не было яшчэ сямнаццаці год.<br />- Слухайце, а што за неперадузяты суддзя, будзе вырашаць, каму быць чэмпіёнам?- спытаў Гары.<br />- Ня маю паняцця,- адказаў Фрэд,- але нам ўсё адно трэба будзе, як-небудзь яго абдурыць. Думаю пара кропель зелля састарэння могуць дапамагчы, а Джордж?.. <br />- Дамблдор ведае, што вы непаўнагадовыя,- заявіў Рон.<br />- Так,- пранікліва сказаў Фрэд,- але хіба ж ён будзе абіраць чэмпіёна? Мне здаецца гэты суддзя будзе папросту абіраць лепшага з тых, хто падаць яму заяўку. А Дамблдор паспрабуе перашкодзіць нам зрабіць гэта.<br />- Аднак, людзі на Турнірах загіналі!- з непакоем у голасе прамовіла Герміёна, калі яны прамінулі схаваныя за габеленам дзверы і пачалі падымацца па вузкіх сходах.<br />- Так,- безуважліва адказаў ёй Фрэд,- але калі гэта было? І хіба можа быць забава без дзелі рызыкі? Гэй, Рон, што калі мы вынайдзем, як абыйсці Дамблдора? Складзеш кампанію?<br />- А ты што думаеш?- спытаўся Рон у Гары.- Гэта б крута было, так?&#160; Але знаецца ім патрэбны хтось застарэйшы... ня ведаю, ці мы маем дастаткова ведаў...<br />- Я дык дакладна ня маю,- прамовіў змрочны голас Нэвіла з-за спінаў Фрэда і Джорджа.- Хаця думаю, бабуля хацела бы каб я прыняў удзел. Яна заўсёды кажа, што я павінен бараніць сямейны гонар. Я папросту быў бы вымушаны... аааааааааай...<br />Нэвілава нага наўпрост правалілася праз прыступку на сярэдзіне сходаў. У Хогвартсе было даволі шмат гэткіх фальшывых прыступак і для большасці тых хто вучыўся не першы год пераскокваць праз падобныя пасткі было звыклай справай, аднак Нэвіл меў сапраўды дзіравую памяць і ўвесь час губляў пільнасць. Схапіўшы Нэвіла пад пахі, Гары і Рон пачалі цягнуць яго наверх, пад хрыблы смех і грукатанне нейкіх даспехаў на верхняй пляцоўцы сходаў.<br />- А ну заткнуліся,- сказаў Рон, стукнуўшы даспехам пад забрала.<br />Ушасцёх яны супыніліся ля ўвахода ў грыфіндорскую вежу, які хаваўся за агромістым партрэтам, апранутай у шоўкавую ружовую сукенку тоўстай жанчыны. <br />- Пароль?- спыталася Тлустая Пані убачыўшы іх.<br />- Лухта,- прамовіў Джордж.- мне сказаў яго прэфект у вестыбюле.<br />Партрэт адсунуўся, адчыняючы адтуліну ў сцяне, праз якую грыфіндорцы трапілі ўсярэдзіну. Круглая грыфіндорская гасцёўня сустрэла іх трэскам агню, сталамі і ўтульнымі мягкімі фатэлямі. Герміёна кінула змрочны позірк на вясёлыя танцы полымя ў каміне. Гары выразна чуў, як дзяўчынка прамармытала “рабская праца” перад тым, як пажадаць усім добрай ночы і знікнуць у адной з дзявочых спалень.<br />Па вінтавых сходах, Гары, Рон і Нэвіл самі падняліся на самы верх вежы дзе была іхная ўласная спальня. Уздоўж сцяны там стаялі пяць ложкаў з цёмна малінавымі завесамі на балдахінах, ля кожнага з якіх ужо стаялі іх валізы. Дын і Шымас ужо занялі ўласныя ложкі. На сцяне па-над галавой, Шымас павесіў ірладцкую разетку, а Дын прыляпіў плакат з Віктарам Крумам. Стары постэр з вестгэмскай футбольнай зборнай прытуліўся па суседству.<br />- Дурота,- хістнуўшы галавой на цалкам нерухомых футбалістаў, уздыхнуў Рон. <br />Гары, Рон і Нэвіл пераапрануліся ў піжамы і забраліся пад коўдры. Нехта... несумненна хтось з хатніх эльфаў... паклаў туды цёплыя вугальныя грэлкі. І было сапраўды зручна ляжаць так і слухаць як знадворку шалее бура.<br />- Я таксама магу адважыцца...- праз цемру пачуўся сонны голас Рона...- калі Фрэд і Джордж знайдуць спосаб... запісацца на турнір... спроба не хвароба, а?<br />- Мабыць, мабыць...- перавярнуўшыся на другі бок, адказаў Гары, перад ягонымі вачыма пранасіліся яскравыя выявы будучыні... ён падманвае неперадузятага суддзю і той верыць, што хлопчыку ўжо споўнілася семнаццаць... вось яго абіраюць на хогвартскага чэмпіёна... а вось ён стаіць на полі стадыёна перад ўсёй школай у трыюмфе ўзняўшы рукі ўгору, пад пляск і воклічы прысутных... ён толькі што выйграў Трывядзмарскі турнір... вось сярод расплывістай масы натоўпу ён выразна бачыць Цёў і яе тварык ззяе любоўю... <br />Выключна задаволены тым, што Рон не мог бачыць гэтай ягонай мроі, Гары ўсміхнуўся ў падушку.</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Mon, 12 Aug 2013 23:15:19 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16452#p16452 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16428#p16428 <div class="quote-box answer-box"><cite>Archangel написал(а):</cite><blockquote><p>Может и есть, но он ведь никогда не признается )) А мне вот интересно, в книге эти близняшки Лаванда, вроде, и её сестра (не помню уже имени), тоже были индианками?</p></blockquote></div> <p>Лавендра (Лаванда) Браўн індыянкаю канечне не была. Імі былі блізьняты Падма і Парваці Паціл. Падма - з санскрыта перакладаецца, як &quot;Лотас&quot;, а Парваці - імя жонкі бога Шывы.</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Fri, 01 Mar 2013 01:11:52 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16428#p16428 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16424#p16424 <p>А я прочитал несколько книг Джоан Роулинг. очень понравились. И понеслась</p> mybb@mybb.ru (24list) Mon, 31 Dec 2012 15:23:24 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16424#p16424 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16423#p16423 <p>гриффиндор</p> mybb@mybb.ru (24list) Mon, 31 Dec 2012 15:19:56 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16423#p16423 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16406#p16406 <div class="quote-box answer-box"><cite>Menelok написал(а):</cite><blockquote><p>Так ... дызайн відавочна трэба было б змяніць <br />Цёмна -зялёны колер выдатна падышоў бы xD</p></blockquote></div> <p>Фіг вам, толькі блакітны з бронзавым)))))))))))</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Mon, 17 Sep 2012 01:50:07 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16406#p16406 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16404#p16404 <p>Перакладзены з ангельскай першыя чатыры раздзелы. У маім варыянце кніга мае назву &quot;Гары Потэр і Патаемная зала&quot;</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Tue, 14 Aug 2012 22:13:16 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16404#p16404 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16403#p16403 <p>Ох, спасибо)) Это было прекрасно)) Ноут таки помнит мой пароль))) Хотелось бы так собираться почаще, чтобы не говорить о том &quot;а&#160; что вы любите&quot;, а в порядке вещей стали такие фразы как &quot;ну как ты? что нового? как дела у тебя с....&quot;</p> mybb@mybb.ru (Svet@) Wed, 01 Aug 2012 00:18:10 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16403#p16403 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16401#p16401 <p>Привет, не знаю, что и сказать, я очень удивлена, найдя этот мой фанфик здесь. Честно говоря, я не думала, что он где-то существует в публикации. Я - не против, разумеется, и мне приятно :) Я предполагаю, что он взят с сайта Волшебных теорий, кажется, там он висел. Когда-то очень давно я его выкладывала и на Хогвартс-нет, но он удалился за древностью или в период обновлений архива. Это, признаться, мой самый первый фанфик, с тех пор в полку прибыло, но пейрингу я осталась верна. Меня несколько разочаровало, как Роулинг выписала отношения Гарри с Джинни, что-то я не вижу в них особенной глубины чувств. Но - это лирика, спасибо всем за внимание к моему скромному труду.</p> mybb@mybb.ru (Rovena) Mon, 23 Jul 2012 02:30:52 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16401#p16401 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16399#p16399 <p>Книга, выставленная на аукцион, заявленная с такой высокой стоимостью по нескольким веским причинам:<br />1) &quot;Сказки Барда Бидля&quot; - книга-рукопись<br />2) авторские иллюстрации<br />3) при создании переплета использовали ценнейшие материалы и драгоценные металлы и камни<br />4) книга в своем роде уникальна, ведь всего их 7 штук (могу и ошибаться)</p> mybb@mybb.ru (Юлия) Sat, 09 Jun 2012 17:02:36 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16399#p16399 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16396#p16396 <p>Скончаны 14 раздзелаў перакладу з ангельскай мовы. Гэты пераклад, як і ў свой час пераклад &quot;Гары Потэр і Вязень Азкабана&quot; ажыцяўляецца з арыгінальнага брытанскага выдання.</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Wed, 25 Apr 2012 23:57:09 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16396#p16396 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16394#p16394 <p>А как тут когда-то было людно и весело :(</p> mybb@mybb.ru (Rusia) Mon, 13 Feb 2012 12:31:18 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16394#p16394 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16393#p16393 <p>Я сама себе кошка ))) А вообще, хочу кота, но не могу завести: собака и хомяк дома.</p> mybb@mybb.ru (Rusia) Mon, 13 Feb 2012 12:27:16 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16393#p16393 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16392#p16392 <p>Яндекс, я смотрю, рекламит нас по полной :)</p> mybb@mybb.ru (Rusia) Mon, 13 Feb 2012 12:25:55 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16392#p16392 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16391#p16391 <p>но денег на жизнь хватает только на неделю<br />хочу одиночества</p> mybb@mybb.ru (Лис) Sat, 21 Jan 2012 13:07:50 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16391#p16391 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16390#p16390 <p>три дня назад<br />когда вы в последний раз ели снег?</p> mybb@mybb.ru (Лис) Sat, 21 Jan 2012 13:01:52 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16390#p16390 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16382#p16382 <p>596</p> mybb@mybb.ru (Anna_Lennon) Mon, 26 Dec 2011 15:15:16 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16382#p16382 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16381#p16381 <p>Амбридж не нравится,ну я думаю всем понятно за что<br />Ещё не нравится Драко Малфой..вот не понимаю,почему многим он нравится?</p> mybb@mybb.ru (Anna_Lennon) Mon, 26 Dec 2011 15:03:21 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16381#p16381 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16380#p16380 <p>Гарри,Сириус,близнецы Уизли,Джинни,МакГоннагал,Снейп,Люпин,Грюм,Седрик)всё вроде)</p> mybb@mybb.ru (Anna_Lennon) Mon, 26 Dec 2011 14:59:16 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16380#p16380 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16379#p16379 <p>Больше всего переживала из-за Фреда..ещё из-за Северуса..</p> mybb@mybb.ru (Anna_Lennon) Mon, 26 Dec 2011 14:56:09 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16379#p16379 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16378#p16378 <p>Из этих троих-однозначно Гермиона,а вообще-близнецы конечно)</p> mybb@mybb.ru (Anna_Lennon) Mon, 26 Dec 2011 14:51:22 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16378#p16378 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16375#p16375 <p>Перакладзена</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Sun, 20 Nov 2011 14:55:22 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16375#p16375 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16373#p16373 <p>Не ўразіла ўвогуле, калі б не просьба ад Белпотэра перакласьці да гэтай часткі субтытры сам бы не ўзяўся.</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Thu, 13 Oct 2011 02:11:40 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16373#p16373 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16372#p16372 <p>Уцёкі Бакбіка. Дакладней рэакцыя на іх з боку Хагрыда<br />І калі ў Вагнявым кубку Рон нечакана зразумеў, што Герміёна - дзяўчынка.</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Mon, 26 Sep 2011 21:28:17 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16372#p16372 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16371#p16371 <p>“Один день из дневника Рона или День Хорька</p> <p>5.30 Проснулся из-за вопля убитого комара. Добил его.<br />7.00 Проснулся.<br />7.05 Проснулся ещё раз.<br />7.15 Проснулся окончательно.<br />7.20 Проснул Гарри.<br />7.35 Искал зубную щётку.<br />7.40 Я же колдун! Почистил зубы с помощью палочки.<br />7.50 Бежал на урок.<br />7.52 Наступил на кошку.<br />7.53 Извинился перед кош… профессором МакГонаголл.<br />7.55 Прибежал в класс.<br />7.56 Поздоровался со Снейпом.<br />7.59 Потерял 10 баллов.<br />8.00 Вынул палочку из зубов.<br />8.02 Незаметно вытер палочку об Снейпову робу.<br />8.03 Потерял 15 баллов. <br />8.05 Помешал в котле.<br />8.10 Помешал в своём котле.<br />8.15 Помешал Невиллу бросить в котёл Тревора.<br />8.20 Потерял 20 баллов.<br />8.30 Осторожно понюхал зелье.<br />9.15 Очнулся.<br />9.20 Потерял 30 баллов.<br />9.25 Добавил в котел сушёного скучечервя.<br />9.55 Очнулся.<br />10.00 Ну надо же! Не потерял ни балла!<br />10.03 Спрятался за котлом.<br />10.05 Показал Снейпу язык.<br />10.10 Показал Снейпу свой язык.<br />10.20 Показал Снейпу свой язык изо рта.<br />10.30 Показал Снейпу свой язык из своего рта.<br />10.40 Показал Снейпу.<br />10.50 Потерял все баллы. Был оставлен отскребать Невилла от потолка. Руками! Без палочки!!!<br />11.00 Скатал Невилла в рулончик и направился к выходу.<br />11.01 Бормотнул правду про Снейпа.<br />11.02 Потерял 10 баллов в долг.<br />11.10 Наступила перемена.<br />11.15 Наступил на Тревора.<br />11.17 Скатал его в рулончик.<br />11.20 Пришел на Прорицание. Рулончики положил на стул, чтобы им было мягче.<br />11.30 Вынул рулончики из-под Парватти Патил.<br />11.40 Увидел смерть с круглыми глазами в хрустальном шаре.<br />11.42 Отогнал Гарри от своего шара – пусть не отражается!<br />11.50 Получил от профессора Трелани 25 баллов за смерть.<br />11.55 Получил от Гарри за смерть.<br />12.00 Дорисовал себе линию жизни.<br />12.05 Кончились чернила. Жаль, не хватило на линию ума.<br />12.10 По синей линии жизни профессор Трелани предсказала мне смерть от удушья.<br />12.20 Решил не ходить в душ.<br />12.30 Решил не ходить в душе.<br />13.10 Проснулся.<br />13.15 Нацарапал на столике: “Снейп – сам свои зелья пей!”<br />13.20 На столике нацарапалось: “–50 баллов “Гриффиндору”!!!”<br />13.30 Исправил “–” на “+”.<br />13.35 Попробовал наложить Дутое заклятье на Невилла с Тревором.<br />13.40 Попал в Гарри.<br />13.45 Попал…<br />13.50 “Подумать только! Мой любимый размер!” – умилилась профессор Трелани.<br />14.00 Урок кончился. Захватив рулончики, пинками погнал надутого Гарри из кабинета.<br />14.10 Встретил профессора МакГонаголл. Объяснил, что транспортирую друзей в Большой Зал.<br />14.13 “Друзей?! – взвизгнула она, – это что – ученики?”<br />14.15 Взвалил на плечи профессора МакГонаголл без сознания и попинал Гарри дальше.<br />14.20 Догнала Гермиона. Дала книгу “Хорьки и изделия из них”.<br />14.25 Гермиона привела в чувство профессора МакГонаголл и ушла с ней.<br />14.30 Добрались до обеденного стола.<br />14.50 Заморил червячка.<br />14.55 Отпустил его на волю. <br />15.00 Пузыреподобный Гарри спросил, что ему делать.<br />15.05 Фред (хотя, может, это был Джордж) многозначительно покивал на Гермионин значок.<br />15.06 Гарри сделал круглые глаза.<br />15.10 Поздравил Гарри с возвращением в былые объёмы.<br />15.15 Близнецы надули Невилля через соломинку.<br />15.20 Тревора надувать не стали – он прекрасно заменял салфеточку.<br />15.30 Пошёл в библиотеку.<br />15.35 Старательно обошёл кош…, а нет, всё-таки кошку.<br />15.40 Раздумал идти в библиотеку.<br />15.50 Вернулся и наступил кошке на хвост.<br />15.51 “20 баллов с “Гриффиндора”!” – рявкнула кошка.<br />16.00 Встретил Крейбба и Гойла.<br />17.00 Очнулся.<br />17.05 Кто я?<br />17.10 Где я?<br />17.15 Какого?…<br />17.20 Пришла Гермиона.<br />17.25 Я ненавижу морали!!!<br />17.30 Гермиона ушла. Язык мой – враг мой.<br />17.35 Лежать на полу не так уж и противно.<br />17.40 Противно, когда по тебе ходят.<br />17.45 Противно, когда по тебе ходит Хаг…<br />18.15 Очнулся.<br />18.20 Противно, когда по тебе ходит Квирелл.<br />18.21 Квирелл?!<br />18.22 Квирелл??!!<br />18.25 Решил бросить курить навозные бомбы.<br />18.30 Отлепил себя от пола.<br />18.32 Встал.<br />18.35 Пошёл в гостиную “Грифиндора”.<br />18.50 Оказывается, Толстая Тётя пригласила в гости Толстого Дядю.<br />18.51 Не дожидаясь прихода Толстого Монаха, протиснулся в гостиную. <br />19.00 Решил выкупать Свина.<br />19.10 Нашёл Свина.<br />19.30 Поймал Свина.<br />19.40 Снова поймал Свина.<br />19.55 Решил попросить Гарри набрать воды.<br />20.00 Поймал Гарри.<br />20.02 Поймал Свина.<br />20.15 Запихнул эту лупоглазую гадость в таз.<br />20.20 Запихнул Свина в таз.<br />20.30 Получил от Гарри за “лупоглазую гадость”.<br />20.35 Очнулся.<br />20.36 Вылез из таза.<br />20.40 Поймал мыльного Свина.<br />20.50 Подарил его Гермионе.<br />20.55 Получил от Гермионы Свином.<br />21.00 Достал сборник заклинаний.<br />21.25 Сборник заклинаний достал!<br />21.30 Достал Гарри сборником заклинаний.<br />21.35 Пошёл в спальню.<br />21.40 Нашёл спальню.<br />21.41 С визгом был выпихан Гермионой из их спальни.<br />21.45 Выдернул из Невилла забытую близнецами надувательную соломинку.<br />21.46 Невилл сдулся.<br />21.50 Без сил упал на кровать.<br />21.51 С воплем был выпихан Гарри из его кровати.<br />21.55 Дошёл до своей кровати.<br />21.56 С криком выпихал Снейпа из своей кровати (“Асстань!”).<br />22.00 Лёг спать.<br />3.25 Проснулся от того, что в бок что-то кололо.<br />3.26 Выкинул зубную щётку и заснул.<br />5.30 Проснулся из-за вопля убитого комара. Добил его.<br />7.00 Проснулся.<br />7.05 Проснулся ещё раз.<br />7.06 Разглядел песочные часики у себя на шее.<br />7.08 Выкинул времяворот и снова заснул”.</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Sun, 04 Sep 2011 14:30:23 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16371#p16371 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16370#p16370 <p>Пераклад скончаны і выкладзены на сайце.<br />Пытанні задавайце тут</p> mybb@mybb.ru (Дамінік) Sun, 28 Aug 2011 00:06:47 +0400 https://forum.belpotter.by/viewtopic.php?pid=16370#p16370